این دره عمیق است:

من نه رسم پریدن می دانم و  نه عادت به شنا کردن دارم

ديگر برايم مهم نيست: از نردبان آسمان هم مي افتد

صد دست شايد صدا داشت اما، از دست هامان تكان هم مي افتد.

دلشوره دارم دلم شور دارد: من بعد از اين قصه خوابم نبرده

ديگر برايم مهم نيست : در فال من كهكشان هم مي افتد

ديگر برايم مهم نيست: آب از سر من به دريا بريزد

دستي كه بالاتر از دست من...شد!!! از ته به بالا بريزد

دلشوره دارم دلم شور دارد؛ خون سياوش بگيرد جهان را

ديگر برايم مهم نيست: سودابه هم در دلش (( ما )) بريزد

من بعد از اين قصه خوابم نبرده، خوابي كه ديدم : نديدم

ديگر برايم مهم نيست؛ حتي سرابي كه ديدم: نديدم

من مانده ام روي حرفم كه حرف است. بستي به نافم خطر را

آب از سر من گذشت و...  غير از حبابي كه ديدم: نديدم

ديگر برايم مهم نيست : دنيا بزرگ است و ((من)) ريز ريز است

اينجا كه من هستم امن است!!! من سنگرم تا ابد پشت ميز است

خيري كه گفتي نديدم . از خير و شر دردسر پا به سر پر

لعنت به دنياي ما كه ... دعواي بين ((بگم ها)) و ((چيز)) است.

ديگر برايم مهم نيست: (( من)) دارد از عمق فنجان مي آيد

فالي كه ديدم برايت عجيب است : ... دارد زمستان مي آيد

((مي ترسم اي سايه مي ترسم اي دوست))، نان از سر من گذشته

آبي كه خوردم حلال است، دارد براي تو باران مي آيد...

 آغوش تو ...

 مترادف امنیت

 است

                                                                                                 
 آغوش تو ... 

                                  
 ترس های مرا می بلعد

 لغت نامه ها دروغ می گفتند

 آغوش تو ...

 یعنی پایان سر درد ها

 یعنی آغاز عاشقانه ترین رخوت ها

 آغوش تو ... یعنی "من" خوبم!

 بلند نشوی بروی یکوقت!

 بغلم کن

 من از بازگشت بی هوای ترس ها

 می ترسم

 از من، جای خالی من می ماند...

نگاه ِ گستاخانه ام

گره ای کور ساخت و میان هرزگی چشمهایت

ماهرانه نَقش بستْ قسم هایِ خُورده و نخُورده ام را

دُروغ می بافتی یک تِراژدیِ غم انگیز را

بی فایده است

جاذبه ای دارد صدایَت...صدایم...نِگاهَت...نِگاهَم

قُدرتی دارد آغوشَت...آغوشَم...لبهایَم...لبهایَت

امّا بی فایده است

باز هم بوسیدنَم را مَهار نِمیشوی...نمیشوَم

باز هم باورهایم را رویِ خلّاقانه ترین دُو رویی هایت بَنا میکنم..

مُحتَوایِ گلویَم

نِمیشِکنَد نِمیبارَد

چشم بسته

فردایی را میبینم که

هزار بار پشیمان تر از امروز

لعنت مینشانَم

از حالا میگویم

تقصیر ها گردَنِ زمینُ آسِمان

گردَنِ تو و نِگاهَت

گردَنِ دیروزهایِ ناخواسته

از خواب میپرم

هنوز خنده هات گوشمو نوازش میکنه

چه لِذتی داشت کابوس وجودت

آه .....

کوچ گاهی خوب است

رفتن و دل کندن بهتر از ماندن و رسوا شدن است

یاد ها ؛ خاطره ها ... دوستانت هستند

روزهای غربت همدم جام شرابت هستند

سفرت گرچه گران ؛ کوله بارت سنگین

باز هم می گویم : " بهتر از ماندن و رسوا شدن است "

تا به کی داد از این بیدادی ؟

تا به کی بغض فروخورده فراموش کند فریادی ؟

حجم تنهایی ها بافته پود کبود به شب تار و سیاه

کرده پیراهن حسرت آلود به تن روز خدا

بازهم می گویم  : "کوچ گاهی خوب است "

 و به غریبی یک پرنده در شاخه ی شب تنها

در اوج تنهایی شب به همنشینی ام می اید

 و وزش بی رحمانه اش شانه های امیدم را می لرزاند

وقتی می فهمم باز تو نیستی چشمانم طعم باران می گیرد

 و پرنده های زخم خورده ی اشک دسته دسته از انتظار نشینی چشمانم

بر می خیزند

و در ان سوی گونه ها دست و پا می زنن

د وقتی تو نیستی روح فرسوده ام از بارش تند فاصله ها تب می کند

 ولحن معصوم احساسم لب به هذیان می گشاید

 وقتی تو نیستی حصار سخت دوری ها محکم تر می شود

 و این چنین من بی تو می مانم...

وقتی تو نیستی باغبان پیرخاطره ها هم شاخه ای تبسم به غمگینی چهره

ام نمی فروشد

 و هر گاه بی تو ماندن سخت ازارم می دهد

 با سبوی کهنه ی خاطره ها یاد و خاطراتت را آب می دهم

 باور تلخ نبودنت تاوان کدامین گناه بود که من باید پس بدهم اخربه من

بگو..

 طاقتم زرد شد چرا گیاه امدنت نمی روید؟

********************************************************

این تو را بس باشد

 

برای به هم ریختن من

چرا نمی شناسی ام ؟!

چرا نمی شناسمت ؟

می دانم که مرا نمی شنوی

و من اینرا از سیبی که از دستت افتاد ؛ فهمیدم

دیگر به غربت چشمهایت خو کرده ام و

به دردهای باد کرده ی روحم که از قاب تنم بیرون زده اند

با توام بی حضور تو

بی منی با حضور من

می بینی تا کجا به انتظار وفادار ماندم تا دل نازک پروانه نشکند

همه ی سهم من از خود دلی بود که به تو دادم

و هر شب بغض گلویت را در تابوت سیاهی که برایم ساخته بودی گریستم

و تو هرگز ندانستی که زخم هایت ، زخم های مکررم بودند

نخ های آبی ام تمام شده اند و گل های بُقچه چهل تیکه دلم ناتمام مانده اند .

باید پیش از بند آمدن باران بمیرم !

وای که اگر این بغض سکوت بشکند..

من زیر سایه های خوش باوری آرمیده ام

این روزها، روزگار  

آب دلم را گل آلود کرده است

شاید که بتواند از آن ماهی بگیرد،

اما نمیدانم

ماهی های دلم 

که همه به سوی تو شنا کرده اند!

رفته اند...

         **********************************************************

تن من لانه کرکس هم هست

چه رسد تو که به اندازه آواز قناری شادی

من درختی هستم...

که تنم پر شده از لانه مرغان هوا

در خیابان خدا

پشت آن کوچه مهر

اندر آن باغ بزرگی که پر ازمزرعه سبز درختان خداست

تو بیا بر تن من لانه گزین

برایت بارها باید بگویم

که در رگ های من جاری شدی چون خون

که از من ساختی بار دگر مجنون

شاید . . .

از شکوه عشق خانمان سوز

برایت بارها باید قسم ها یاد کرد

برایت بارها باید سر سجده فرود آورد

شاید . . .

ز دست تو به تاریکی کوهستان غم باید سفر کرد

به دنبال تو تا خورشید باید رفت

به پیش پای تو شاید که چون یک مشت خاک بی بها گردم

برای قلب تو شاید خدا گردم

نمیدانم که در جای نگین تاج زرین کلاهت جای میگیرم

و یا در زیر پاهای تو بی رحمانه میمیرم

شاید . . .

نمیدانم که بعد از سالهای سخت و دشوار

که بعد از روزهای گرم و شیرین

زمان مردنم آیا

در آغوش تو جانم را خدا گیرد

ویا این آرزو در نطفه میمیرد

شاید . . .

*************************************************************

همه جا در پی تو م